در روزهای اخیر، همزمان با تعدیل نسبی نرخ دلار و افزایش اعتبار کالابرگ، این تصور تقویت شده است که سیاستهای جبرانی جدید میتواند به بهبود معیشت دهکهای کمدرآمد منجر شود. با این حال، تجربه حذف ارز ترجیحی در سال۱۴۰۱ نشان میدهد که قضاوت درباره اثر واقعی این سیاستها بدون در نظر گرفتن تورم مزمن، میتواند گمراهکننده باشد. بررسی تحلیلی «دنیایاقتصاد» نشانمیدهد در تجربه قبلی هرچند دهکهای پایین در سال نخست اجرای سیاست، بهواسطه افزایش یارانه و کالابرگ، بهصورت خالص منتفع شدند، اما استمرار تورم بالا بهتدریج این دستاورد را محو کرد. یارانههای اسمی که با سرعت تورم تعدیل نمیشوند، در گذر زمان قدرت خرید خود را از دست میدهند و حتی میتوانند در بلندمدت دهکهای کمدرآمد را در موقعیتی آسیبپذیرتر از قبل قرار دهند. نکته قابلتوجه آن است که مهار تورم از مسیر سیاستهای دستوری و کنترلهای اداری امکانپذیر نیست و بدون اصلاحات بنیادین در بخش بودجه و بانکها اثر سیاستهای حمایتی نیز موقتی و ناپایدار خواهد بود.